Verhalen en gedachten over dingen in mensenlevens

Over deze pagina

Lezen, schrijven en een irrationele liefde voor pennen: dat zijn drie passies die ik meedraag vanaf mijn prilste jeugdjaren. Na meer dan dertig jaar teksten voor anderen te hebben geschreven – voor mailings, fondsenwervende brieven, folders, brochures enz. – vond ik het hoog tijd om terug te keren naar die ene verwaarloosde jeugdliefde: het schrijven van verhalen, het spelen met taal zonder commerciële doeleinden, het delen van gedachten. - Nik Grymonprez

2019, een mooie lome lentedag. Er hangt een hoge sluierbewolking. De zon schijnt er met al haar kracht doorheen. Ze geeft een zachte warmte af. Ik zit in de tuin te mijmeren op een tuinstoel uit gevlochten plastiek.



Gisteren heb ik opnieuw de pen ter hand genomen. Ik wil schrijven. En ik wil het niet. Waarom zou je schrijven als niemand het leest? Mijn gedachten gaan zoals zo vaak met me aan de haal: waarom leven als bijna niemand je leven ziet passeren? Ik vraag het me altijd af als ik in een rusthuis oude krakende mensjes zie voortsukkelen op weg naar niets.



Waarom schrijven als niemand het leest? Ik pijnig mijn hersenen om toch maar een zinnig antwoord te bedenken. Al dertig jaar schrijf ik commerciële teksten. Voor die teksten word ik betaald. De nuttige West-Vlaming in mij vindt dat helemaal OK. Time is money. Het schrijven brengt geld op. Nuttige tijd.



Met het ouder worden groeit de behoefte om te schrijven óm het schrijven. Niet voor het geld. Niet als therapie. Zelfs niet als hobby. Maar wel om voluit te proeven van woorden, om eindeloos te genieten van zinsconstructies. Om de woordenkramerij zelf. En het voelt goed aan, dat nutteloos en traag savoureren van gedachten en tijd. Zo helemaal tegen de snelheid van deze eeuw in.

Tegendraads. “Helemaal passend bij jou” zou mijn vrouw zeggen.